ДЗЕДАВІЦА

ІНЦЭСТ
Меню сайту
Форма уваходу
Пошук
Сябры сайту
  • Официальный блог
  • Сообщество uCoz
  • FAQ по системе
  • Инструкции для uCoz
  • Статыстыка

    Анлайн усяго: 1
    Гасцей: 1
    Карыстальнікаў: 0

    ІНЦЭСТ

    (лац. Іn “не” і castus “абычайлівы”), кровазмяшальны шлюб або інтымная сувязь найбліжэйшых сваякоў, шлюбны звяз, які парушае прынятую ў дадзеным грамадстве экзагамію.

    Галоўная роля ў інцэстуальных сувязях належыць узаемадачыненням паміж маткай і сынам, сястрой і братам. З інцэстуальным матывам можа быць звязана існаванне двуполасці ў багоў, міфалагічных істот, якія сістэматычна адраджаюцца, сімвалізуючы цыклічнасць, неўміручасць космасу.

    К. Г. Юнг лічыць, што андрагіннасць персанажаў гэтага тыпу звязана з іх адмоваю ад “мужнасці” ў сувязі з табуяваннем інцястуальнага імкнення да першай каханай – маці. У міфалогіі І. стаў асновай шэрагу сюжэтаў.

    У “міфічным часе” кроўнароднасныя шлюбы не былі парушэннем нормаў, гэта датычыцца шлюбаў першапродкаў, якія былі адзінай парай на зямлі, не мелі выбару (напрыклад, брат і сястра Яма і Ямі ў ведыйскай міфалогіі) альбо калі сітуацыя паўтараецца пасля сусветнай катастрофы, тады працяг роду людскога залежыць ад І.

    Элімінацыя шлюбных і іншых забарон у найбольш важных абрадах, свяшчэнныя блізкароднасныя шлюбы ў традыцыях старажытных царскіх дынастый адпавядаюць сітуацыі “незлачыннага” І. І. выкарыстоўваўся як сродак выяўлення дзікунства чужога этнасу, яго нецывілізаванасці.

    Сюжэты ў беларускім фальклоры заўсёды паказваюць І. як злачынства, страшны грэх, якога ўсе імкнуцца ўнікнуць, а калі дапускаюць, то па няведанні, з моцы неспрыяльных, трагічных абставінаў (брат і сястра, разлучаныя ў дзяцінстве, уступаюць у шлюб, а высветліўшы крэўнасць, не знаходзяць магчымым жыць, ператвараюцца ў кветкі (гл. Браткі); браты – разбойнікі, што забілі швагра і зняславілі сястру, раскайваюцца, ператвараюцца ў вапнавае каменне, каб потым людзі, выпальваючы вапну ў печах, агнём знімалі іх грахі, ачышчалі; сястра, ратуючыся ад шлюбу з родным братам, губіць сябе: там, дзе яна ўпала, паўстала цэркаўка).

    Беларускія сюжэты з матывам І. маюць паралелі ў спадчыне аддаленых ад нас у прасторы і часе індаеўрапейскіх народаў. Так, балада пра ўдаву і яе сыноў – блізнят (двайнюкоў, трайнюкоў), якіх яна, уклаўшы ў карабец, сплаўляе па Дунаі і якія праз 12 гадоў вяртаюцца і робяць спробу ажаніцца з маці і сястрой, амаль дакладна паўтарае хецкі міф пра царыцу Канеса.

    Хецкая царыца таксама нарадзіла сыноў-блізнюкоў (аж 300 і сплавіла іх у судзіне па рацэ, але яны вярнуліся і хацелі пабрацца са сваімі сёстрамі. Матыў І. можна лічыць скразным, найбольш ён рэалізуецца ў нашых баладах, а сюжэт “Браткі” натхніў В. Дуніна – Марцінкевіча на стварэнне першай у новай беларускай літаратуры паэмы “Травіца – брат – сястрыца”.

    Інцэстуальны эдыпаўскі матыў праглядаецца ў звычаі пахавання Ярылы – сына Маці-зямлі. Вяртанне назад, у матчына чэрава, у небыццё, з’ўляецца, згодна з псіхааналітычнай трактоўкай, адной з грунтоўных праяваў пазасвядомага і служыць перверзіяй, замяшчэннем інцэстуальных сувязяў, якое аб’ядноўвае каханне і смерць.

    Крыніца: http://rv-blr.com/dictonary/view/2102




    Copyright MyCorp © 2019
    Конструктор сайтов - uCoz